اضطرار پزشکی در پرواز
In-flight Medical Emergencyایمنی و مقررات
اضطرار پزشکی در پرواز، از غش کردن تا حملهٔ قلبی، یکی از رایجترین دلایل تغییر مقصد اضطراری است؛ خدمهٔ پرواز آموزش کمکهای اولیه دارند و بسیاری از هواپیماها به جعبهٔ پزشکی و گاهی مشاورهٔ پزشکی زمینی از راه دور مجهزند.
چقدر رایج است
اضطرار پزشکی در میان مسافران، مثل غش کردن، مشکل تنفسی، درد شدید شکمی یا نشانههای حملهٔ قلبی، در مقیاس جهانی هرروز چندین بار رخ میدهد؛ بیشتر این موارد جدی نیستند و با استراحت و کمکهای اولیهٔ ساده برطرف میشوند، اما شمار کوچکی از آنها بهاندازهای جدی است که خدمه باید دربارهٔ تغییر مقصد تصمیم بگیرد.
بخشی از این آمار به سادگی از افزایش تعداد کلی مسافران هوایی در جهان میآید: هرچه جمعیت مسافران بیشتر شود، احتمال آماری وجود دستکم یک وضعیت پزشکی حاد در میان صدها نفر سرنشین یک پرواز طولانی هم بالاتر میرود، بدون آنکه لزوماً چیزی دربارهٔ ایمنی خودِ پرواز بگوید.
چه امکاناتی روی هواپیماست
بیشتر هواپیماهای مسافربری به یک جعبهٔ کمکهای اولیهٔ پایه و یک کیف پزشکی اضطراری با داروها و تجهیزات پیشرفتهتر، مثل دستگاه شوک قلبی خودکار، مجهزند؛ استفاده از کیف پزشکی اضطراری معمولاً محدود به خدمهٔ آموزشدیده یا داوطلبی است که خودش پزشک یا پرستار باشد. بسیاری از شرکتهای هواپیمایی همچنین قراردادی با مرکز مشاورهٔ پزشکی زمینی دارند که خدمه در پرواز میتواند با تماس رادیویی یا ماهوارهای با پزشک زمینی مشورت کند.
برخی شرکتهای هواپیمایی همچنین از میان مسافران داوطلب پزشک یا پرستار کمک میخواهند؛ در این حالت، مسئولیت نهایی تصمیم پزشکی هنوز با فرمانده پرواز است، اما دانش تخصصی آن داوطلب معمولاً کیفیت مراقبت اولیه را تا رسیدن به فرودگاه بهطور محسوسی بالا میبرد.
تصمیم به تغییر مقصد
تصمیم فرود اضطراری در نزدیکترین فرودگاه مناسب، بهجای ادامهٔ مسیر تا مقصد اصلی، معمولاً بر عهدهٔ فرمانده پرواز است و با در نظر گرفتن شدت وضعیت مسافر، توصیهٔ پزشک مشاور زمینی در صورت وجود، و زمان لازم برای رسیدن به کمک پزشکی واقعی گرفته میشود؛ این نوع تغییر مقصد هزینهٔ زیادی برای شرکت هواپیمایی دارد، اما رویهٔ استاندارد صنعت جان مسافر را همیشه بر هزینهٔ عملیاتی مقدم میداند.
این تصمیم همیشه به فرود کامل نمیانجامد؛ گاهی فرمانده ترجیح میدهد ارتفاع پرواز را برای بهبود موقت وضعیت مسافر تغییر دهد یا مسیر را کمی کوتاهتر کند، بدون آنکه نیاز به تغییر مقصد کامل باشد، اگر وضعیت مسافر چنین اجازهای بدهد.