فضای پروازی و طبقه‌بندی‌اش

نظام حرفی ایکائو

سازمان ایکائو فضای پروازی را به هفت رده از A تا G تقسیم کرده؛ هرچه حرف به ابتدای الفبا نزدیک‌تر، کنترل سخت‌گیرانه‌تر و آزادی خلبان کمتر است.

کشورها همین چارچوب را می‌گیرند اما مرز ارتفاعی و شرط دقیق هر رده را خودشان تعیین می‌کنند؛ فضای کلاس C در یک کشور با کشور دیگر لزوماً یک اندازه نیست.

کلاس A: بالای مسیرهای پرترافیک

در کلاس A فقط پرواز ابزاری IFR مجاز است و همهٔ هواپیماها زیر کنترل مستقیم و پیوستهٔ مراقبت پرواز قرار دارند. بیشتر آسمان بالای سطح پروازی 180 تا 195، بسته به کشور، همین کلاس است.

تقریباً همهٔ پروازهای مسافربری که آسمان‌جو نشان می‌دهد در ارتفاع سفرشان داخل همین کلاس‌اند.

کلاس‌های میانی و هوانوردی عمومی

کلاس‌های B تا E، هرکدام با شرط متفاوت دربارهٔ نیاز به تماس رادیویی، مجوز ورود، و حداقل جدایی از ابر، جایی هستند که پرواز تجاری و هوانوردی عمومی با هم اشتراک دارند.

فرودگاه‌های بزرگ معمولاً یک استوانهٔ کنترل‌شده به شکل چتر وارونه اطرافشان دارند تا هواپیمای کوچک بی‌اجازه از مسیر فرود شلوغ رد نشود.

فضای کنترل‌نشده

کلاس G پایین‌ترین رده است: تماس با مراقبت پرواز اجباری نیست و مسئولیت جدایی از هواپیماهای دیگر روی دوش خود خلبان می‌ماند. بیشتر پروازهای آموزشی و کوچک، ارتفاع پایین را در همین فضا می‌گذرانند.