جعبهٔ سیاه

Flight Data Recorder and Cockpit Voice Recorder

ساختار و سامانه‌ها

جعبهٔ سیاه اسمی است برای دو دستگاه جدا: ضبط‌کنندهٔ داده‌های پرواز که صدها پارامتر فنی را ثبت می‌کند، و ضبط‌کنندهٔ صدای کابین که آخرین ساعت‌های گفتگو و صدای کاکپیت را نگه می‌دارد؛ هر دو نارنجی رنگ‌آمیزی می‌شوند، نه سیاه.

چرا نارنجی است نه سیاه

این دستگاه‌ها عمداً به رنگ نارنجی روشن ساخته می‌شوند تا در میان قطعات پراکندهٔ یک سانحه راحت‌تر پیدا شوند؛ نام «جعبهٔ سیاه» از دوران اولیهٔ این فناوری باقی مانده، شاید به‌خاطر بدنهٔ فلزی سوخته یا صرفاً به‌عنوان کنایه از یک دستگاه پیچیدهٔ ناشناخته برای عموم، و امروز هیچ ربطی به رنگ واقعی آن ندارد.

ضبط‌کنندهٔ دادهٔ پرواز

این دستگاه صدها پارامتر پروازی را چندین بار در ثانیه ثبت می‌کند: ارتفاع، سرعت، هدینگ، وضعیت سطوح کنترلی، توان موتورها و ده‌ها مقدار دیگر. حجم و تعداد دقیق پارامترهای ثبت‌شده بسته به مدل هواپیما و نسل دستگاه متفاوت است، اما در هواپیماهای مدرن معمولاً به چند صد پارامتر می‌رسد.

ضبط‌کنندهٔ صدای کابین

این دستگاه صدای میکروفون‌های کاکپیت، شامل گفتگوی خلبانان و صداهای پس‌زمینه مثل هشدارها، را ضبط می‌کند؛ در بیشتر مدل‌ها تنها آخرین دو ساعت پرواز نگه داشته می‌شود و داده‌های قدیمی‌تر به‌طور خودکار رونویسی می‌شود، مگر آنکه دستگاه دستی متوقف شود.

مقاومت و بازیابی

هر دو دستگاه در محفظه‌ای مقاوم در برابر ضربهٔ شدید، آتش طولانی‌مدت و فشار آب عمیق قرار دارند تا حتی در بدترین سوانح سالم بمانند. علاوه بر این، یک ضربان‌گر زیرآبی روی بدنهٔ آن نصب شده که در صورت غرق در آب، برای حدود سی روز سیگنالی صوتی زیرآب می‌فرستد تا تیم‌های جست‌وجو بتوانند محل آن را پیدا کنند.