سامانهٔ فرود ابزاری

لوکالایزر و گلایدپث

لوکالایزر، آنتنی در انتهای باند، پرتویی می‌فرستد که راستای دقیق محور باند را نشان می‌دهد. گلایدپث، آنتنی کنار آستانهٔ باند، شیب نزول درست، معمولاً حدود سه درجه، را نشان می‌دهد.

دو سوزن روی صفحهٔ خلبان این دو پرتو را نشان می‌دهند؛ کار خلبان نگه‌داشتن هر دو سوزن روی مرکز است تا هواپیما دقیقاً روی خط و شیب درست بماند.

کتگوری I تا III

ILS کتگوری I اجازهٔ نزدیک‌شدن تا حدود 60 متری زمین را می‌دهد. کتگوری‌های II و III با تجهیزات دقیق‌تر زمینی و هواپیمایی، حداقل دید را باز هم پایین‌تر می‌آورند، تا جایی که کتگوری III C در تئوری بدون هیچ حداقل دیدی فرود را ممکن می‌کند.

محدودیت‌ها

هر باند نیازمند دستگاه ILS جداگانه است و ساختمان یا زمین ناهموار می‌تواند پرتوها را مخدوش کند؛ به همین دلیل منطقه‌ای محافظت‌شده اطراف آنتن‌ها همیشه خالی نگه داشته می‌شود.

نسبت با ناوبری ماهواره‌ای

امروز رویه‌های مبتنی بر GNSS و RNAV می‌توانند دقتی نزدیک به ILS بدهند بدون نیاز به تجهیز زمینی گران‌قیمت، اما ILS همچنان استاندارد اصلی فرودگاه‌های پرترافیک و کم‌دید جهان است.