مایکروبرست

Microburst

هواشناسی هوانوردی

مایکروبرست ستونی از هوای سرد است که از زیرِ یک ابر تندری با سرعت زیاد به زمین می‌کوبد و در برخورد با سطح، به همه‌سو پخش می‌شود؛ همین پخش‌شدن، بادِ روبه‌رو را در یک نیمهٔ فرودگاه و بادِ پشت را در نیمهٔ دیگر می‌سازد، درست در چند ثانیه.

چرا فقط چند دقیقه دوام می‌آورد

مایکروبرست نوعی برشِ بادِ شدید است که وقتی هوای سرد و متراکمِ زیرِ یک ابر تندری، معمولاً به‌همراهِ باران یا حتی بدونِ آن (مایکروبرستِ خشک)، به‌سرعت به سمتِ زمین سقوط می‌کند رخ می‌دهد. وقتی این جریان به زمین برسد، جایی برای رفتن ندارد جز پخش‌شدن به همهٔ جهات، مثلِ آبی که از شیر باز شده روی کف بریزد.

پهنایش کمتر از 4 کیلومتر است و از شروع تا پایان معمولاً کمتر از 15 دقیقه طول می‌کشد، برای همین بین دو گزارشِ متارِ نیم‌ساعته می‌تواند به‌طور کامل رخ بدهد و تمام شود.

چرا برای فرود و برخاست خطرناک است

هواپیمایی که در حالِ فرود وارد یک مایکروبرست شود، ابتدا بادِ روبه‌روی قوی می‌بیند که سرعتِ هوایی‌اش را بالا می‌برد و هواپیما را بالاتر از مسیرِ فرود می‌اندازد؛ چند ثانیه بعد، دقیقاً همان جریان به بادِ پشتِ قوی تبدیل می‌شود و سرعتِ هوایی به‌شدت می‌افتد، درست وقتی هواپیما پایین‌تر و کندتر و کم‌فرصت‌تر است.

این توالیِ سریع است که مایکروبرست را از یک بادِ پشتِ سادهٔ حادثه‌آفرین متفاوت می‌کند: خلبان زمان کافی برای تطبیق با هر دو نیمهٔ آن ندارد.

چگونه شناسایی می‌شود

سامانه‌های رادارِ دوپلرِ اختصاصیِ فرودگاهی، تغییرِ ناگهانیِ سرعتِ باد در یک منطقهٔ کوچک را می‌بینند و هشدار می‌دهند؛ رادارِ هواشناسیِ معمولیِ نمایش‌داده‌شده روی یک نقشهٔ آنلاین، از جمله رادارِ آسمان‌جو، بازتابِ بارش را نشان می‌دهد نه سرعتِ باد، پس مایکروبرستِ خشک را که بارشش به زمین نمی‌رسد اصلاً نمی‌بیند.