سامانهٔ اکسیژن

ماسک مسافران و مولد شیمیایی

بالای هر ردیف صندلی، ماسک‌ها در محفظه‌ای پنهان‌اند که با افت فشار کابین به‌طور خودکار باز می‌شود. کشیدن ماسک به سمت صورت، یک ضامن را فعال می‌کند که واکنش شیمیایی سوختن یک ترکیب جامد را آغاز می‌کند و اکسیژن آزاد می‌کند؛ این واکنش گرما تولید می‌کند و مولد در حین کار داغ می‌شود.

این نوع مولد یک‌بارمصرف است و پس از فعال‌شدن نمی‌توان آن را خاموش یا دوباره استفاده کرد؛ مدت تأمین اکسیژن آن بسته به مدل هواپیما و مقررات، معمولاً بین ده تا بیست و دو دقیقه است، زمانی که برای نزول اضطراری به ارتفاع قابل‌تنفس در نظر گرفته شده.

اکسیژن خدمهٔ پرواز

خدمهٔ کابین خلبانی از سامانهٔ جداگانه‌ای با اکسیژن فشردهٔ گازی به‌جای مولد شیمیایی استفاده می‌کنند، چون ممکن است لازم باشد برای مدتی طولانی‌تر از مسافران، از جمله در طول کل نزول اضطراری، اکسیژن تنفس کنند. ماسک آن‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده که با یک حرکت سریع روی صورت جا می‌افتد.

زمان هوشیاری مفید در ارتفاع

هرچه ارتفاع افت فشار بالاتر باشد، زمانی که فرد پیش از از دست دادن هوشیاری برای واکنش دارد کوتاه‌تر است؛ در ارتفاعات کروز بالا این زمان می‌تواند تنها چند ده ثانیه باشد، در حالی که در ارتفاعات پایین‌تر به چند دقیقه می‌رسد. این عدد دقیقاً به ارتفاع، سرعت افت فشار و وضعیت جسمی فرد بستگی دارد و رقم ثابتی برای همهٔ شرایط وجود ندارد.

رویهٔ اضطراری

به محض افت فشار، خلبانان بلافاصله ماسک خود را می‌زنند و هواپیما را با سرعت نزول بالا به سمت ارتفاعی پایین‌تر، معمولاً حدود 10000 فوت، هدایت می‌کنند که در آن تنفس هوای معمولی بدون کمک ممکن است؛ این نزول اضطراری معمولاً پیش از رسیدن به آن ارتفاع، سرعت هواپیما را عمداً بالا نگه می‌دارد تا زمان رسیدن کوتاه‌تر شود.