شروع به کار موتور و روشنکردن
Engine startموتور و پیشرانش
روشنکردن موتور جت یعنی رساندن آن از سکون به سرعتی که سوختپاشی و جرقه بتوانند احتراقی خودپایدار برقرار کنند؛ این کار را یک توربین راهانداز، معمولاً با هوای فشردهٔ APU، انجام میدهد، نه استارتر الکتریکی مثل خودرو در همهٔ مدلها.
توالی روشنشدن
هوای فشرده از APU یا از یک واحد زمینی، یا در برخی هواپیماهای جدیدتر جریان الکتریسیته، توربین راهانداز موتور را میچرخاند و از طریق آن کمپرسور و شفت اصلی موتور را به گردش درمیآورد. وقتی سرعت چرخش به آستانهٔ مشخصی برسد، سوخت وارد محفظهٔ احتراق میشود و جرقهزن آن را مشتعل میکند؛ از آن لحظه، احتراق خودش انرژی لازم برای چرخاندن کمپرسور را تأمین میکند و توربین راهانداز جدا میشود.
وقتی چیزی اشتباه میرود
اگر سوخت پیش از رسیدن سرعت چرخش به آستانهٔ کافی وارد شود یا بیش از حد لازم باشد، دمای داخل موتور میتواند از حد مجاز فراتر برود، حالتی که استارت داغ نامیده میشود و میتواند به تیغههای توربین آسیب برساند. اگر سرعت چرخش برای شروع احتراق پایدار کافی نباشد، موتور روشن نمیشود یا خیلی کند بالا میآید، حالتی که استارت آویزان نامیده میشود؛ هر دو حالت با ابزارهای دیجیتال کنترل موتور امروزی بسیار نادرترند تا در نسلهای قدیمیتر.
روشنکردن متقابل و هوای سرد
وقتی APU در دسترس نباشد، برخی هواپیماها میتوانند از هوای فشردهٔ یک موتور روشن برای روشنکردن موتور دیگر استفاده کنند، روشی موسوم به روشنکردن متقابل. در هوای بسیار سرد، روغن موتور غلیظتر میشود و روشنکردن را کندتر و پرمخاطرهتر میکند؛ به همین دلیل بسیاری هواپیماها در زمستان پیش از پرواز، دورهٔ گرمکردن یا گردش آرام موتور طولانیتری را طی میکنند.