گیت و پل هوایی

Jet bridge

فرودگاه و عملیات زمینی

مسافر از یک درِ شماره‌دار در ساختمان ترمینال آخرین بار قبل از نشستن روی صندلی هواپیما دیده می‌شود؛ اگر آن در با راهروی متحرک و سرپوشیده‌ای به بدنهٔ هواپیما وصل باشد، بدون این‌که پایش به باند یا اپرون برسد سوار می‌شود.

گیت چیست

این در، که به آن گیت می‌گویند، بخشی از ساختمان ترمینال است و کاری با جای پارک واقعی هواپیما ندارد: مسافر پیش از رسیدن به گیت بلیت و کارت پرواز نشان می‌دهد و در صف می‌ایستد، در حالی که خودِ هواپیما بیرون، روی استندی جداگانه پارک شده. در عمل این دو معمولاً کنار هم‌اند و شماره‌شان هم یکسان است، اما در فرودگاه‌های شلوغ‌تر ممکن است بین آن‌ها فاصله‌ای باشد که مسافر با اتوبوس طی می‌کند.

شمارهٔ گیت را معمولاً همان لحظه که پرواز روی تابلوی خروج ظاهر می‌شود اعلام می‌کنند، و تا نزدیک زمان پرواز هم می‌تواند عوض شود؛ تغییر گیت در آخرین لحظه یکی از رایج‌ترین دلایل سردرگمی مسافر در فرودگاه‌های بزرگ است.

پل هوایی

پل هوایی راهرویی تلسکوپی است که طولش و زاویه‌اش با موتور برقی تنظیم می‌شود تا دقیقاً به درِ هواپیما برسد؛ این کار را معمولاً یکی از خدمهٔ زمینی یا خود خلبان از داخل کابین با کنترل از راه دور هدایت می‌کند. برای هواپیماهایی که دو در جلو دارند گاهی دو پل هم‌زمان وصل می‌شود تا سوار و پیاده شدن سریع‌تر انجام گیرد.

استندهای دور از ترمینال یا فرودگاه‌های کوچک‌تر پل هوایی ندارند؛ مسافر از پلکان متحرک پیاده می‌شود و روی باند یا اپرون تا اتوبوس یا ترمینال پیاده‌روی می‌کند، شیوه‌ای که هنوز در بسیاری از فرودگاه‌های ایران معمول است.

چیزی که آسمان‌جو نشان می‌دهد

شمارهٔ گیت جزو دادهٔ ADS-B نیست و آسمان‌جو آن را ندارد؛ چیزی که این سایت نشان می‌دهد فرود و برخاستن و موقعیت هواپیماست، نه جزئیات مسیر مسافر داخل ترمینال.

واژه‌ها