هواپیمای منطقهای، امبرائر و بمباردیه
Regional Jetsتاریخ و صنعت
هواپیمای منطقهای، معمولاً زیر صد صندلی، مسیرهایی را میپروازد که برای هواپیمای بزرگ کمتقاضا هستند؛ امبرائر برزیلی و بمباردیهٔ کانادایی سازندگان اصلی این بازار در دهههای اخیر بودهاند.
بازاری برای مسیرهای کمتقاضا
خیلی از مسیرهای هوایی، بهویژه میان شهرهای کوچکتر یا در ساعات کمرونق روز، تقاضایی کمتر از ظرفیت یک باریکپیکر معمولی دارند. پرواز دادن هواپیمای بزرگ نیمهخالی در این مسیرها زیانده است؛ همین شکاف بازار هواپیمای منطقهای را ساخته: هواپیماهایی معمولاً با ۵۰ تا ۱۰۰ صندلی که با هزینهٔ کمتر در مسیرهای کوتاهتر اقتصادی میمانند.
پیش از دهههای اخیر این نقش را بیشتر توربوپراپها ایفا میکردند، اما از دههٔ ۱۹۹۰ به بعد جتهای منطقهای — سریعتر و برای مسافر خوشایندتر — سهم بزرگی از این بازار را گرفتند.
امبرائر و بمباردیه
امبرائر برزیلی، که ریشهاش به شرکت دولتی هواپیماسازی برزیل در دههٔ ۱۹۶۹ برمیگردد، با خانوادهٔ E-Jet (از جمله E۱۷۰ و E۱۹۰) یکی از دو سازندهٔ اصلی جت منطقهای جهان شد. بمباردیهٔ کانادایی با خانوادهٔ CRJ رقیب اصلی آن بود، تا اینکه در ۲۰۱۷ خط تولید هواپیمای بزرگتر بمباردیه، سریسی، به ایرباس فروخته شد و به خانوادهٔ ایرباس A۲۲۰ تبدیل شد؛ بمباردیه از آن پس عملاً از بازار جت مسافربری کنار رفت.
امبرائر امروز تقریباً بدون رقیب همسطح در بخش جت منطقهای باقی مانده، در حالی که خانوادهٔ A۲۲۰ بهجای رقابت در همان بخش، به بازار باریکپیکر کوچک نزدیکتر شده است.
جای هواپیمای منطقهای در شبکهٔ خطوط هوایی
خطوط هوایی بزرگ معمولاً هواپیمای منطقهای را خودشان پرواز نمیدهند؛ آن را از طریق شرکتهای فرعی یا پیمانکار زیرمجموعه، با کد اشتراکی همان خط هوایی بزرگ، پرواز میدهند. این ترتیب امکان میدهد شهرهای کوچکتر به شبکهٔ هابومحور یک خط هوایی بزرگ وصل بمانند بدون آنکه آن خط هوایی مجبور شود هواپیمای بزرگ را با نیمی از صندلیهای خالی به آنجا بفرستد.
این وابستگی به معنای آن است که هواپیمای منطقهای، هرچند برند مستقل ندارد، بخش بزرگی از تعداد کل پروازهای روزانهٔ یک شبکهٔ بزرگ را تشکیل میدهد؛ در بسیاری از بازارهای بزرگ، بیش از نیمی از پروازهای داخلی روزانه با همین دسته از هواپیما انجام میشود.