طول باند و محدودیت عملکرد

چرا طول مهم است

هواپیما برای بلند شدن به سرعتی مشخص به نام سرعت برخاست نیاز دارد و تا رسیدن به آن سرعت باید روی باند بشتابد؛ هر چه وزنش بیشتر باشد، فاصلهٔ لازم برای رسیدن به آن سرعت هم بیشتر می‌شود. اگر باند کوتاه‌تر از این فاصله باشد، هواپیما باید سبک‌تر پرواز کند، یعنی مسافر یا بار یا سوخت کمتر ببرد.

همین حساب برای فرود هم هست، اما برعکس: هواپیما باید بتواند در فاصلهٔ باقی‌ماندهٔ باند، پس از لمس چرخ، کاملاً بایستد؛ باند خیس یا یخ‌زده این فاصله را به‌طور محسوسی زیاد می‌کند.

هوای رقیق و گرما

در ارتفاع بالاتر از سطح دریا هوا رقیق‌تر است و بال و موتور نیروی کمتری از همان سرعت می‌گیرند، پس هواپیما به سرعت زمینی بیشتری برای همان برخاست نیاز دارد و فاصلهٔ لازم روی باند بلندتر می‌شود. گرمای هوا هم همین اثر را دارد، چون هوای گرم رقیق‌تر از هوای سرد است؛ به همین دلیل یک باند مشخص در ظهر تابستان محدودکننده‌تر از صبح زمستان است.

شرکت‌های هواپیمایی پیش از هر پرواز، با در نظر گرفتن دما، ارتفاع فرودگاه، وزن بار و جهت و سرعت باد، محاسبهٔ عملکرد را انجام می‌دهند تا مطمئن شوند همان باند مشخص برای آن پرواز کافی است؛ نتیجه گاهی محدود کردن تعداد مسافر یا بار روی پروازهای گرم و تابستانی به فرودگاه‌های مرتفع است.

باد و جهت باند

برخاستن و نشستن رو به باد فاصلهٔ لازم روی باند را کوتاه می‌کند چون سرعت هوا نسبت به بال زودتر به حد لازم می‌رسد؛ باد پشت همان اثر را برعکس دارد و فاصلهٔ لازم را زیاد می‌کند، به همین دلیل بیشتر فرودگاه‌ها ترجیح می‌دهند باند فعال را با جهت باد عوض کنند نه این‌که با باد پشت کار کنند.