چراغهای باند و رویکرد
Runway and approach lightingفرودگاه و عملیات زمینی
شب و مه، دید خلبان به باند را چند رشته چراغ رنگی جبران میکند: چراغهای سفید کنارهٔ باند، چراغهای سبز آستانه، چراغهای قرمز انتها، و ردیفی از چراغهای سفید چشمکزن پیش از باند که مسیر ورود را نشان میدهند.
چراغهای خود باند
دو ردیف چراغ سفید در طول لبههای باند کشیده میشود تا عرض و جهت باند در شب دیده شود؛ نزدیک انتهای باند این چراغها زرد میشوند تا خلبان بداند باند رو به پایان است. خط مرکزی باندهای بزرگتر هم چراغهای سفید نصفه در آسفالت دارد که نزدیک انتها به قرمز و سفید متناوب تغییر میکند.
چراغهای آستانه (سرِ باندی که هواپیما از آنجا وارد باند برای فرود میشود) سبزند و چراغهای انتهای باند قرمز؛ همین رنگها از هوا به خلبان میگویند کدام سر باند کجاست، حتی وقتی جهت پرواز کاملاً روشن نیست.
چراغهای رویکرد
پیش از رسیدن به آستانهٔ باند، روی زمین ردیفی از چراغهای سفید قوی و چشمکزن به نام سامانهٔ چراغ رویکرد (approach lighting system) کشیده میشود که میتواند تا نزدیک ۹۰۰ متر پیش از باند ادامه یابد. در باندهایی که این سامانهٔ کامل را دارند، خلبان میتواند در دید کمتر فرود بیاید چون چراغها راهنمایی بیشتری پیش از رسیدن به خود باند میدهند.
فرودگاههای کوچکتر یا باندهایی با ترافیک کمتر ممکن است فقط نسخهٔ سادهتر و کوتاهتری از این چراغها داشته باشند یا اصلاً نداشته باشند؛ نبود این سامانه یکی از عواملی است که حداقل دید مجاز برای فرود را در آن باند بالاتر میبرد.
روشنایی و کنترل
شدت این چراغها از برج مراقبت یا گاهی خودکار از روی حسگر نور روز تنظیم میشود؛ در روز روشن معمولاً خاموشاند و در مه غلیظ به بیشترین شدت میرسند. برخی فرودگاههای کوچک، بهویژه در پرواز عمومی، چراغها را با فرکانس رادیویی خلبان روشن میکنند: خلبان چند بار روی فرکانس برج کلید میزند و چراغها برای مدتی روشن میمانند.