جدایی افقی و عمودی
Separation minimaناوبری و مراقبت پرواز
مراقبت پرواز هواپیماها را با دو نوع فاصله از هم دور نگه میدارد: فاصلهٔ افقی که برحسب مایل دریایی یا زمان اندازهگیری میشود، و فاصلهٔ عمودی که برحسب سطح پروازی؛ نقض هرکدام یعنی نزدیکی خطرناک.
جدایی افقی
در فضای تحت پوشش رادار، جدایی افقی معمولاً حدود 5 مایل دریایی است، هرچند نزدیک فرودگاه پرترافیک میتواند کمتر شود. خارج از پوشش رادار، بهجای فاصله، از فاصلهٔ زمانی میان دو هواپیما روی یک مسیر استفاده میشود که معمولاً چند دقیقه است.
جدایی عمودی
جدایی عمودی برحسب سطح پروازی اندازهگیری میشود: 1000 فوت در فضای RVSM و 2000 فوت بیرون از آن. این عدد مستقل از جدایی افقی است و هرکدام بهتنهایی کافی برای امن نگهداشتن دو پرواز هستند.
جدایی کمتر نزدیک فرودگاه
روی مسیر فرود نهایی، جدایی میتواند به فاصلهای بسیار کمتر از حالت میانراهی برسد، چون کنترلر آپروچ دید رادار پیوستهتر و دقیقتری دارد و سرعت هواپیماها هم پایینتر و قابلپیشبینیتر است. این فاصله همچنین به دستهٔ آشفتگی پشتسری هواپیمای جلویی بستگی دارد.
آخرین لایه: هشدار خودکار
اگر با وجود همهٔ این قواعد، دو هواپیما به فاصلهٔ خطرناک برسند، لایهٔ آخر ایمنی مستقل از کنترلر وارد عمل میشود و مستقیماً به خلبان دستور فرار عمودی میدهد.