ابرها و طبقه‌بندی آن‌ها

سه طبقه بر پایهٔ ارتفاع

ابرهای پایین معمولاً زیرِ 2000 متر پایه دارند: استراتوس، استراتوکومولوس و کومولوس، و همان‌ها هستند که سقفِ ابر و دیدِ فرودگاه را بیشتر از همه محدود می‌کنند. ابرهای میانی بینِ 2000 تا حدودِ 6000 متر هستند: آلتواستراتوس و آلتوکومولوس.

ابرهای بالا، بالای 6000 متر، از بلورِ یخ ساخته شده‌اند نه قطرهٔ آب، چون دما در آن ارتفاع همیشه زیرِ صفر است: سیروس، سیروستراتوس و سیروکومولوس، همان رشته‌های نازکِ سفیدی که گاهی از پنجرهٔ هواپیما دیده می‌شوند.

شکل: لایه‌ای در برابرِ ستونی

ابرهای لایه‌ای، استراتوس، از هوایی می‌آیند که به‌آرامی روی سطحی وسیع بالا می‌رود و آسمان را با ورقه‌ای یکنواخت می‌پوشاند؛ خطرشان بیشتر کاهشِ دید و سقف است تا آشفتگی.

ابرهای ستونی، کومولوس، از هوایی می‌آیند که ناحیه‌ای و عمودی بالا می‌رود، مثلِ حبابِ گرمایی که از یک زمینِ داغ‌شده بلند می‌شود؛ همین ستون‌شدنِ عمودی است که کومولوس را به کومولونیمبوس و توفانِ تندری می‌رساند.

این طبقه‌بندی در متار

متار مستقیماً کلمهٔ «کومولوس» یا «استراتوس» را نمی‌نویسد؛ به‌جایش پوششِ ابر را با FEW، SCT، BKN یا OVC و ارتفاع پایه را به‌صد فوت گرد می‌کند، و اگر ابر از نوعِ کومولونیمبوس یا کومولوسِ برج‌مانند باشد، حرفِ CB یا TCU را به آخرِ کد اضافه می‌کند تا خلبان بداند صرفاً ابر نیست، پتانسیلِ تندری هم هست.