سقف ابر
Ceilingهواشناسی هوانوردی
سقفِ ابر پایینترین ارتفاعی است که در آن، ابر بیشترِ آسمان را میپوشاند، دقیقاً از جایی که پوششِ ابر به BKN یا OVC میرسد؛ ابرِ پراکنده یا کم زیرِ آن سقف را تعیین نمیکند چون هنوز بیشترِ آسمان باز است.
چرا هر ابری سقف نمیسازد
متار پوششِ ابر را در چهار پله مینویسد: FEW (کمی)، SCT (پراکنده)، BKN (شکسته) و OVC (تمامابری). سقف، اولین ارتفاعی است که این پوشش به BKN یا بالاتر میرسد؛ یک لایهٔ FEW یا SCT هرچقدر هم پایین باشد، بهتنهایی سقف حساب نمیشود چون هنوز بیشترِ آسمان باز است.
سقف و دیدِ عمودی
وقتی مه یا بارشِ شدید چنان غلیظ است که اصلاً نمیشود گفت پایهٔ ابر کجاست، متار بهجای سقف، «دیدِ عمودی» مینویسد، کدی مثلِ VV004 یعنی 400 پا دیدِ عمودی؛ این یعنی مشاهدهگر حتی نمیتواند لایههای ابر را از هم تشخیص دهد، نه اینکه سقفِ آسمان دقیقاً همانجاست.
چرا سقف یک تصمیمِ فرود است
هر رویهٔ فرود یک حداقلِ سقفِ رسمی دارد؛ اگر سقفِ گزارششده پایینتر از آن حداقل باشد، خلبان اجازهٔ ادامهٔ فرودِ دیداری را ندارد و باید یا فرودی کاملاً ابزاری انجام دهد یا به فرودگاهِ دیگری برود. سقف و دیدِ افقی معمولاً با هم خوانده میشوند چون هرکدام بهتنهایی تصویرِ کامل را نمیدهد.