مه
Fogهواشناسی هوانوردی
مه ابری است که روی زمین نشسته، نه در آسمان؛ از سردشدنِ هوای مرطوب یا اضافهشدنِ رطوبت به هوایی که از قبل نزدیکِ اشباع بوده بهوجود میآید و میتواند دیدِ فرودگاه را در چند دقیقه از چند کیلومتر به چند صد متر برساند.
چند مکانیزم، یک نتیجه
مهِ تابشی شایعترین نوع در شبهای آرام و صافِ پاییز و زمستان است: زمین گرمای روز را به آسمان تابش میدهد و سرد میشود، هوای نزدیکِ سطح هم سرد میشود تا به نقطهٔ اشباع برسد و رطوبتش به قطراتِ ریز چگالیده میشود.
مهِ فرارفتی وقتی رخ میدهد که هوای گرم و مرطوب روی سطحی سردتر جابهجا شود، مثلِ هوایی که از دریا به سمتِ خشکیِ سردتر میرود. مهِ بخار از تماسِ هوای بسیار سرد با سطحِ آبِ گرمتر بلند میشود، شکلی که گاهی روی دریاچهها یا رودخانهها در صبحهای سردِ زمستان دیده میشود.
چرا صبحها بدتر و بعدِ ظهرها بهتر است
مهِ تابشی معمولاً نزدیکِ طلوعِ آفتاب، وقتی زمین در سردترینِ حالتِ شبانهروزیاش است، غلیظترین حالت را دارد. با بالاآمدنِ خورشید، زمین دوباره گرم میشود، هوای نزدیکِ سطح هم گرم میشود و از حالتِ اشباع دور میشود؛ به همین دلیل بسیاری از مههای صبحگاهی تا میانهٔ روز خودشان محو میشوند.
مه در متار و اثرش بر فرودگاه
متار مه را با کدِ FG مینویسد و اگر رقیقتر باشد و دیدِ بیشتر از 1 کیلومتر بگذارد، با کدِ BR (مهِ رقیق). وقتی مه دید را زیرِ حداقلِ رویهٔ فرود ببرد، فرودگاه میتواند به فرودهای ابزاری با استانداردِ بالاتر محدود شود یا کاملاً بسته شود؛ فرودگاههایی که با مهِ فصلیِ سنگین آشنا هستند سامانههای فرودِ دقیقتری برای همین نصب کردهاند.