رانش کاهشیافته در برخاست
Reduced/derated thrust takeoffموتور و پیشرانش
خلبانها اغلب هواپیما را با رانشی کمتر از حداکثر رتبهشدهٔ موتور بلند میکنند، وقتی طول باند و وزن و شرایط هوا اجازه دهند؛ رانشی که استفاده نمیشود فقط فرسایش موتور را زیاد میکند بدون آنکه فایدهای بدهد.
دو روش، یک هدف
روش دیریت، رتبهٔ رسمی کمتری از حداکثر توان موتور را از قبل برای آن برخاست خاص انتخاب میکند. روش دمای فرضی، که فلکس هم نامیده میشود، به رایانهٔ کنترل موتور دمای هوایی گرمتر از دمای واقعی میدهد؛ رایانه با این باور که هوا گرمتر و چگالی آن کمتر است، رانش کمتری تحویل میدهد، همانقدر که برای آن دمای فرضی کافی باشد.
چطور محاسبه میشود
نرمافزار عملکرد پیش از هر پرواز، با وزن واقعی هواپیما، طول باند در دسترس، ارتفاع موانع اطراف، جهت و سرعت باد، و دمای هوا، کمترین رانش لازم برای برخاستی امن با حاشیهٔ ایمنی کافی را محاسبه میکند؛ هر رانش بیشتر از این مقدار فقط فرسایش اضافه است.
در شرایط ایدهآل، روی باندی بلند با هواپیمایی سبکتر از حداکثر وزن مجاز، این کاهش میتواند تا حدود بیستوپنج درصد از رانش حداکثر برسد؛ در باندی کوتاه یا هواپیمایی نزدیک به حداکثر وزن، این حاشیه بسیار کمتر یا صفر میشود.
چرا ایمن است
رانش کاهشیافته فقط زمانی انتخاب میشود که محاسبات همان حاشیههای ایمنی برخاست با رانش کامل را تضمین کنند؛ اگر در حین برخاست شرایطی غیرمنتظره پیش بیاید، خلبان همیشه میتواند اهرم رانش را تا موقعیت حداکثر جلو ببرد و FADEC بیدرنگ رانش کامل واقعی، نه رانش فرضی محاسبهشده، را تحویل میدهد.