سوخت‌گیری

دو روش سوخت‌گیری

در فرودگاه‌هایی با ترافیک کمتر، تانکر سوخت مستقیماً از پالایشگاه یا مخزن فرودگاه پر می‌شود و کنار هواپیما پارک می‌کند. در فرودگاه‌های بزرگ‌تر، شبکه‌ای از لوله زیر آسفالت اپرون سوخت را از مخازن مرکزی به دریچه‌های کنار هر استند می‌رساند و خودرویی کوچک‌تر فقط سوخت را از آن دریچه به هواپیما وصل می‌کند؛ این روش سریع‌تر و با ترافیک کمتر روی اپرون همراه است.

چقدر سوخت

مقدار سوخت از چند بخش ساخته می‌شود: سوخت مسیر پرواز، ذخیره‌ای برای رسیدن به فرودگاه جایگزین اگر مقصد بسته باشد، ذخیرهٔ نهایی قانونی برای حداقل چند دقیقه پرواز اضافه، و گاهی سوخت اضافه برای انتظار پیش‌بینی‌شده در هوا. خلبان و برنامه‌ریز پرواز شرکت این مقدار را پیش از هر پرواز دوباره حساب می‌کنند، نه یک عدد ثابت برای هر مسیر.

سوخت بیشتر از حد لازم هم رایگان نیست: وزن اضافه مصرف سوخت را در همان پرواز بالا می‌برد و ممکن است روی باند کوتاه‌تر محدودیت وزن برخاست ایجاد کند؛ به همین دلیل شرکت‌ها به‌جای همیشه پر کردن مخزن، سوخت را برای هر پرواز جداگانه محاسبه می‌کنند.

ایمنی حین سوخت‌گیری

در بیشتر شرکت‌ها سوخت‌گیری با مسافر سوار در صندلی مجاز است، اما با شرایط سخت‌گیرانه‌تر: کمربند باز، راهروها آزاد، درهای اضطراری آماده و گاهی خدمهٔ فرودگاهی آماده برای تخلیه در نزدیکی. هرگونه جرقه یا شعله باز، از جمله موبایل روشن نزدیک نازل سوخت، در همین فاصله ممنوع است چون بخار سوخت قابل اشتعال است.