هواپیمای پهنپیکر و باریکپیکر
Wide-body and Narrow-bodyتاریخ و صنعت
تفاوت هواپیمای پهنپیکر و باریکپیکر در تعداد راهروی کابین است، اما همین تفاوت مسیر، ظرفیت و برد پروازیای را که یک خط هوایی میتواند اقتصادی پرواز دهد، تعیین میکند.
یک راهرو یا دو راهرو
هواپیمای باریکپیکر، مثل بوئینگ ۷۳۷ یا ایرباس A۳۲۰، یک راهرو در وسط کابین دارد و معمولاً بین ۱۰۰ تا ۲۲۰ مسافر جا میدهد. هواپیمای پهنپیکر، مثل بوئینگ ۷۷۷ یا ایرباس A۳۵۰، دو راهرو دارد و میتواند ۲۵۰ تا بیش از ۵۰۰ مسافر و بهمراتب بار بیشتری حمل کند.
این تفاوت ساده در تعداد راهرو نتیجهٔ مستقیمی روی برد پروازی هم دارد: بدنهٔ پهنتر جای بیشتری برای باک سوخت زیر کف کابین باز میکند، و به همین دلیل تقریباً همهٔ پروازهای بینقارهای و فرااقیانوسی با هواپیمای پهنپیکر انجام میشود.
اقتصاد دو دستهٔ متفاوت
خطوط هوایی هواپیمای باریکپیکر را برای مسیرهای داخلی و منطقهای با تقاضای متوسط به کار میبرند؛ هزینهٔ خرید و نگهداری کمتر است و میتوان با گردش سریعتر بارها در روز پرواز کرد. هواپیمای پهنپیکر برای مسیرهای دور و پرتقاضا صرفه دارد، جایی که هزینهٔ هر مسافر با پر شدن کابین بزرگتر بهشدت پایین میآید.
برخی هواپیماهای باریکپیکر جدید، مثل ایرباس A۳۲۱XLR، با باک سوخت اضافه برد بینقارهای هم گرفتهاند و مرز سنتی میان این دو دسته را کمرنگ کردهاند؛ روندی که به خطوط هوایی اجازه میدهد مسیرهای دور اما کمتقاضا را بدون هواپیمای پهنپیکر بزرگ پوشش دهند.
چرا خطوط هوایی هر دو دسته را نگه میدارند
کمتر خط هوایی بزرگی فقط یک دسته را در ناوگانش دارد؛ شبکهٔ معمول یک خط هوایی ملی از باریکپیکر برای مسیرهای داخلی و منطقهای و از پهنپیکر برای مسیرهای بینقارهای تشکیل شده. این ترکیب به خط هوایی اجازه میدهد هر مسیر را با هواپیمایی متناسب با تقاضای همان مسیر پرواز دهد، بهجای آنکه همهجا از یک نوع هواپیما استفاده کند.
نگهداری همزمان دو دسته هزینهٔ آموزش خدمه و انبار قطعات را بالا میبرد، به همین دلیل بسیاری از خطوط هوایی کمهزینه عمداً فقط یک خانوادهٔ باریکپیکر را نگه میدارند و از پرواز پهنپیکر و مسیرهای بینقارهای صرفنظر میکنند.